Portie vitamine #4 – After DTS blog

Rook je de lente gisteren en vandaag ook al buiten?
Droom met me mee naar heerlijk warm weer en wel te verstaan in Australië. Heb jij mijn laatste vlog al gezien van mijn tijd in Australië? De vlog bevat schitterende beelden van cayons in Australië, je ziet mij voor het eerst vissen, je ziet mij mijn Australische radio debuut maken, je ziet mij schoonmaken, krantenbezorger spelen en verder zwemmen in ijskoud water, krokodillen spotten, etc… Kortom; dit wil je niet missen! 🙂  Vlog#9 – CHECK IT OUT HIER

Het is inmiddels al weer meer dan 6 maanden geleden dat ik terugkwam van 9 maanden reizen. In deze 9 maanden heb ik de meeste schitterende natuur mogen zien, mooie mensen mogen ontmoeten, dingen van mijn bucketlist af mogen strepen, een hoop lol mogen beleven maar bovenal God aan het werk gezien in mijn leven en in de levens om mij heen. Het opschrijven helpt mijzelf bij het verwerken en bewust worden van alles wat God in mij, door mij en door anderen om mij heen gedaan heeft.

Zoals ik in mijn eerdere blog al beschreef:

Vitaminenpillen kunnen ons helpen om gezond te blijven. Zo geloof ik ook dat getuigenissen een enorm grote kracht hebben en ons helpen om geestelijk gezond te blijven! Lees het, wees bemoedigd, wees uitgedaagd, zuig het in je op en laat het je hongerig maken naar dit en meer in je eigen leven. Het is dichterbij dan je denkt…

En juist daarvan wil ik jullie de verhalen niet onthouden. Hopelijk inspireren deze verhalen jullie in het dagelijks leven en daagt het jullie uit om Jezus te leren kennen of Hem bekend te maken.

DCIM107GOPROGOPR8633.JPG
De laatste week in Perth… Snel nog genieten van alles wat de stad te bieden heeft!

Ik weet het nog goed. Het was de laatste week van mijn DTS. We kregen onderwijs over ‘hoe nu verder?’. We waren namelijk 6 maanden lang ondergedompeld in een oase waar mensen dicht bij God leefden, wonderen, genezingen en tekenen realiteit en van elke dag waren, andere mensen over Jezus vertellen niet meer dan normaal was en mensen niet lafjes af en toe Jezus volgde als het hen uitkwam, maar hun leven erdoor lieten beheersen alsof dat alles was wat ze hadden. Wauw… wat was dit inspirerend, uitdagend en grensverleggend. Ik had soms echt het idee dat ik net christen was. Het voelde soms alsof deze mensen uitleefden hoe Jezus het leven bedoeld heeft voor ons op aarde. Het heeft mijn leven op de kop gezet en mij zoveel geleerd over mezelf en over hoe God leven op aarde eigenlijk bedoeld heeft; namelijk in intieme verbondenheid met Hem, zodat we continue weten wat Zijn wil is en Zijn liefde mogen doorgeven aan de mensen om ons heen.

Maar dan inderdaad, hoe nu verder? Een vraag waar ik me in mijn DTS flink mee bezig heb gehouden. Want in tegenstelling tot vele mede studenten had ik al een studie afgerond (Master Orthopedagogiek) en lag de wereld voor me open. Zou ik nog een andere school van een jaar gaan doen bij YWAM (organisatie waar ik een DTS deed) om zo nog meer over God en mezelf te leren, zou ik misschien weer teruggaan naar Nederland en mijn Leidse leventje? Als bruidsfotograaf of toch als orthopedagoog ergens aan de bak bij een instelling? Of riep God me voor iets heel anders zoals het fulltime vertellen over Jezus in een ver land als China?

Deze laatste optie had gedurende mijn onderwijsfase en outreach-fase iets in me getriggerd en losgemaakt; namelijk een grote weerstand. Fulltime zendeling zijn en in een ver ander land over Jezus vertellen wilde ik namelijk helemaal niet. Alles achter me laten wat ik had, wat ik kende en wie ik liefhad? Dat stond nou niet perse bovenaan mijn lijstje. Maar als ik zeg dat ik Jezus wil volgen, wat heeft dit dan voor invloed op de keuzes die ik maak en hoe reageer ik op Gods roep als Hij me überhaupt roept, of het nou China is of als orthopedagoog? Wil ik Hem ook volgen als Hij me roept voor een taak of naar een plek die ik in eerste instantie helemaal niets vindt? Hoever gaat dat volgen nou precies en hoeveel moet of mag het kosten? Toch niet me helemaal? Toch niet alles? Heb ik dan geen eigen wil en voorkeuren meer? Deze vragen hielden me bezig en knaagden aan me, als een druk of last op mijn schouders. Want ik wist van mezelf, als Jezus me roept om mijn rechten, bezittingen, geliefden en zelfs mijn eigen wil achter me te laten, dat ik dat eigenlijk niet wilde doen of het er niet voor over had. Na gesprekken met anderen hierover en eigenlijk vooral met God merkte ik dat God een onderliggende laag, vraag of twijfel blootlegde. Als ik geloof dat Hij goed is, voor mij is, een plan met mijn leven heeft en dat ik geloof dat Jezus is gekomen om mij Leven in volheid te geven, waarom durf ik dan niet mijn hele leven aan Hem toe te vertrouwen? Ik zing het zo vaak in kerkdiensten: ‘God ik vertrouw U’, maar als het neerkomt om de praktische uitwerking hiervan vind ik het ingewikkeld en confronterend. Want dan kan het betekenen dat het me iets gaat kosten, misschien wel alles wie ik ben. En juist daar zat het hem in. Ik was bang om te verliezen (spullen/reputatie/alles wat ik had opgebouwd etc), mezelf over te geven in de handen van Degene die me met Zijn handen gemaakt heeft en vertrouwde Jezus er niet volledig in dat Hij mij Leven in volheid wil geven. Gek he, alsof het poppetje wat gekleid is tegen de maker gaat zeggen hoe het eigenlijk zou moeten. Jezus vraagt niet een gedeelte, Hij vraagt mij helemaal en alles wat ik heb en ben. Niet om mij te pesten, maar omdat Hij weet dat ik dan tot Leven zal komen en dat ik uiteindelijk alles krijg wat ik nodig heb. Op het moment dat ik leer om mijzelf terug te geven aan Hem, zal Hij mij alles geven wat ik nodig heb. Een les in vertrouwen was het dus.

En juist toen ik tegen Hem zei; “okay, lets go, naar welke uithoek van de wereld wilt U dat ik ga en over U vertel?”, zei Jezus: “Ik wil dat je terug naar huis gaat, naar Nederland”. Ik kon het haast niet geloven, zei Hij nou dat ik naar Nederland terug moest? Absoluut, meerdere keren en zelfs ook wat de stap erna zou zijn, al hoewel ik dat toen iets minder zeker wist (hier zal ik in een latere blog op terug komen). Maar huhhh… hoe zit dat dan? Hij vroeg me toch eerst om alles op te geven en bereid en beschikbaar te zijn om alles op te geven? Hoe dan? Jezus wilde dat ik Hem alles zou geven wat ik had, inclusief mijn zorgen en verkeerde denkbeelden over mezelf en Hem, zodat mijn handen leeg waren en Hij mij ervoor terug kon geven alles ik nodig had. Het is het proces van overgave. Met lege handen bij Hem komen, zodat Hij mijn handen weer mag vullen. Het was Zijn vraag: “How much do you trust Me and love Me?” en mijn antwoord: “You can have it all”.

Wat een schitterend maar ook wel confronterend proces was en is dit. Want het zijn vragen die zich niet laten beperken tot een momentopname. Dit is een levensstijl. De keuzes die we maken in het leven reflecteren namelijk onze overgave en relatie met Hem. Een levensstijl. Hoe dat eruit ziet binnen de kaders van mijn DTS snapte ik wel, maar hoe werkte dit dan daarbuiten? Daar kreeg ik 1,5 uur nadat ik weg was van mijn DTS al antwoord op van God…

19399130_1589821334370844_8754879259583954334_n
Saying Goodbye @ 4WD DTS bij YWAM Perth, Australië.

Vrijdagochtend 10:00 had ik nog mijn graduation (diplomering) gehad van de DTS, dezelfde dag stond ik ’s avonds om 22:00 alweer op het vliegveld van Perth om met mijn hele hebben en houden van 9 maanden reizen te vertrekken voor mijn laatste backpackavontuur in Nieuw-Zeeland. Nu zou het erop aankomen. Weg uit de ‘veilige’ omgeving en zoals sommigen het noemen de ‘christelijke bubbel’. Ik had mijn bagage ingecheckt, afscheid genomen van mijn goede Zwitserse vriend Timon die op hetzelfde tijdstip naar Noord-Australië vloog, en liep door mijn vliegtuig op zoek naar mijn gereserveerde stoel. Terwijl ik in gedachten niet zo goed wist of ik wel echt terug wilde naar Nederland, liet ik me in mijn stoel glijden van het vliegtuig wat me via Sydney naar Auckland (Nieuw-Zeeland) zou brengen. Eerst maar eens nog een backpackavontuur. Ook al probeerde ik te denken aan Nieuw-Zeeland, ik merkte dat ik mijn DTS echt zou gaan missen. De mooie vriendschappen die ik daar opgebouwd had, de intimiteit die ik daar had met God, het onderwijs, de velen voorbeelden, de structuur die ik, ondanks dat ik geen ochtendmens ben, echt wel ben gaan waarderen, maar ook hoe avontuurlijk het leven met Jezus wel niet was geweest de afgelopen 6 maanden. Er was zoveel gebeurd en ik had zoveel geleerd en gezien. Ik had een 1e rang kaartje gehad. En nu? Is dit allemaal dan over? Kan je zoiets meenemen? Hoe werkt dit dan als ik straks thuis ben in Nederland? Maar ook nu ik naar Nieuw-Zeeland ga, is God dan dezelfde? Terwijl het vliegtuig bezig was met opstijgen en ik genoot van de muziek in mijn oren wist ik het zeker. God is dezelfde. Dezelfde in Australië, in de Filipijnen en ook in Nieuw-Zeeland. Hoe dat eruit zou zien wist ik niet, maar ik wist dat Hij was wie Hij zei dat Hij was. Hij had zichzelf al zo vaak bewezen en laten zien. Dit was mijn gebed: “Jezus, als U bent wie U zegt dat U bent, overal dezelfde God of ik nou in de Filipijnen, Australië of in het vliegtuig richting Nieuw-Zeeland ben, dan ben ik beschikbaar en mag U ook nu door mij heen werken!”.

En dat was genoeg voor Hem om Zijn trouw nog een keer te bewijzen. Want meteen nadat ik dat zachtjes had uitgesproken, kwam er een gedachte bij me op. Een gedachte die niet van mij was. Dat kan er gebeuren na een gebed als de mijne, maar ook als we onszelf vullen met Hem en Zijn gedachten. De gedachte was raar, ging niet over mijzelf en zorgde eigenlijk direct voor weerstand. Wat moest ik met die vraag? Ik zou daar toch zeker niets mee doen? De gedachte ging namelijk over de vrouw die naast me zat. Ik had het idee dat God zei: “de vrouw naast je heeft pijn in haar rechter schouder, wil je voor haar bidden?”. Dat was alles, niet meer en niet minder. Maar om te controleren of het wel echt van God was, is er natuurlijk maar 1 manier om daar achter te komen: vragen aan de vrouw naast me of ze pijn heeft in haar rechter schouder. Van de 5 uur vliegen ben ik zeker wel 4 uur lang met God en mezelf in conclaaf geweest, heb ik mijn moed bij elkaar verzameld, en bedacht hoe ik het het beste kon verwoorden, als ik het al ging doen. Ook had ik elk mogelijke reactie uitgedacht die ik zou kunnen krijgen. Intern was er een hevig conflict gaande tussen enerzijds de wil en het verlangen om Gods stem te verstaan en te doen wat Hij zegt, en anderzijds mijn twijfel, mijn trots en eigenlijk de angst om er misschien naast te zitten, er achter te komen dat het mijn eigen gedachten waren i.p.v. die van God, bang zijn uitgelachen te worden door de vrouw of een mega awkward gesprek te hebben. Dit ging een tijdje zo door en ik merkte dat ik er onrustig van werd. Tot ik een seminar ging luisteren over evangeliseren van Todd White, hij moedigde me aan met: “en dan…, stel dat je uitstapt en checkt wat God zegt, wat is het ergste wat er kan gebeuren? Dat ze je misschien gaan uitlachen? Dat je erachter komt dat het een gedachten was van jezelf of dat het wellicht een awkward gesprek wordt? SO WHAT? Hoe ver wil je voor Hem gaan en wat mag het je kosten? Als God voor je is wat maakt het dan nog uit wie er tegen je is?” Aangemoedigd door deze woorden uit de seminar begon ik na 4 uur lang nadenken een gesprekje met haar en bracht ik mijn vraag heel voorzichtig in de verwachting dat ze onwijs raar en gek zou reageren en ik met een rood hoofd zou wegvluchten, wat helaas niet echt mogelijk was in een vliegtuig. Terwijl ik alle moed bij elkaar verzamelde, stelde ik de vraag aan haar: “Even heel wat anders hoor, maar heeft u misschien pijn in uw rechter schouder”. Ze reageerde niet raar, het was geen awkward gesprek waar ik bang voor was, ze ging niet met me op de vuist en nee, ze lachte me ook niet uit. Nee, ze reageerde heel normaal en vroeg waarom ik dat vroeg en hoe ik dat wist. Ik legde uit dat het een gedachte was die in mij opkwam en ik dacht ik vraag het gewoon. Al lachend keek ze me aan en toen kwam het verhaal. Wat bleek… Ze had al jaren last van een schouderblessure maar had nooit echt de tijd genomen om rust te nemen en het te laten helen. “Tjaaa… workaholics he…” lachte ze, terwijl ik niet wist hoe ik moest reageren… Zojuist had ik gevraagd of ze pijn had in haar rechter schouder, datgene wat God over haar tegen me gezegd had, en het bleek nog te kloppen ook! WAUW! 🙂 Wat zijn de kansen… Wauw! Terwijl het vliegtuig landde en we beiden het vliegtuig uit liepen mocht ik nog voor haar bidden. We bedankten elkaar voor de mooie gesprekken, gaven elkaar een hug en gingen allebei onze eigen weg.

Bijzonder niet?

Het mooie is dat dit slechts een van de vele voorbeelden is van de afgelopen tijd hoe God me (maar ook jou!) wil gebruiken en wil laten zien dat dit soort situaties niet weggelegd zijn voor fasen in ons leven zoals tijdens een DTS of enkel is weggelegd voor grote sprekers, leiders of andere voorbeelden die we hebben in het leven, maar voor iedereen, op elke moment van de dag. Het is geen momentopname, maar het gaat om het leven uit een relatie met Hem. Elke dag beschikbaar zijn voor wat Hij wil zeggen tot mij en door mij. Het is dying to self; over je eigen angsten heen stappen, je eigen onzekerheden loslaten en wandelen in het vertrouwen dat Hij erbij is en dat als Hij voor mij is, wat maakt het dan nog uit wie er tegen mij is? Deze ontmoeting in het vliegtuig was het begin van een bijzonder avontuur in Nieuw Zeeland waar ik genoten heb van de natuur, het backpacken en de bijzondere ontmoetingen die ik heb gehad.

Daar wil ik je later meer over vertellen…

Pieter-Jan

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s